Błąd
  • Nieudane wczytanie danych z kanału informacyjnego.

Izrael - historia biblijna

Drukuj

Starożytny Izrael

Czytając Stary Testament dochodzimy do wniosku, że powstanie narodu izraelskiego zostało zapoczątkowane w nakazie (1 Mojż. 12,1 "I rzekł Pan do Abrama: Wyjdź z ziemi swojej i od rodziny swojej, i z domu ojca swego do ziemi, którą ci wskażę") jaki Bóg skierował do Abrama, który żył pośród licznych koczowniczych plemion Habiru przybyłych do Syropalestyny zza Eufratu. To oni właśnie przechowywali tradycję o wędrówce Abrahama, którego uznają za swojego przodka z mezopotamskiego Ur do Kanaanu i przymierzu jakim zawarł Bóg z Abramem, który obiecał mu liczne potomstwo i władanie krajem Kanaan. Gdy Bóg zobaczył posłuszeństwo i wiarę Abrama, zawarł z nim przymierze, a znakiem tego przymierza są dwa znaki; zmiana imienia Abram na Abraham, Bóg ze swojego Imienia Jahwe (JHWH – יהוה) dodał ,,H” a także obrzezanie wszystkich męskich potomków w domu Abrahama. A po nadto obietnica narodzin potomka z żony Sary, która była przez całe życie bezpłodna. Na kartach Starego Testamentu czytamy o dalszych losach dotyczące potomków Abrahama (Awraham – אברהם): syna Izaaka (Icchak – יצחק), wnuka Jakuba (Jaakow – יעקב) (któremu Bóg zmienił imię na Izrael) i prawnuków: Rubena, Symeona, Lewiego, Judy, Issachara, Zabulona, Gada, Dana, Naftalego, Asera, Józefa i Beniamina – od których pochodziło 12 plemion izraelskich.

Biblia mówi następnie o niewoli potomków Izraela w Egipcie (Micrajim – מצרים), o nowym przymierzu, jakie zawarł Bóg Jahwe (JHWH – יהוה) z Mojżeszem (Mosze – משה), o plagach, które Bóg zesłał na faraona Egiptu i na Egipcjan. O zawartym przymierzu z narodem izraelskim w Egipcie, 2 Mojż. 12 rozdział, aby każda rodzina zabiła jednorocznego baranka bez skazy, pomazała krwią zabitego baranka odrzwia i nadproża jako ochrona przed gniewem Bożym na wszystko co pierworodne w ziemi Egiptu, a dla Izraela na pamiątkę ucieczki z niewoli Egiptu nakazał Bóg obchodzić Święto Przaśników, Pascha.

Po pomyślnej ucieczce z Egiptu dzięki licznym cudom i opiece Boga czytamy o wędrówce przez pustynię, ustanowieniu kapłaństwa (spośród synów Lewiego – Lewitów), oraz o zdobywaniu Ziemi Obiecanej pod wodzą Jozuego w walkach z zamieszkującymi je ludami. Tak więc Jozue wprowadził ple­miona do ziemi kananejskiej po zachodniej stronie Jordanu. W Kanaanie plemiona izraelskie zajęły ziemię i podzieliły ją między siebie.

12_plemion

Księga Sę­dziów opisuje plemiona osiedlone w Kanaanie po śmierci Jozuego, pozbawione stałego przewodnic­twa i często gnębione przez otaczające narody. „Za dni owych nie było króla w Izraelu i każdy czynił to, co było słuszne w jego oczach" (Ks. Sędz. 17,6). W czasach proroka  Samuela, kiedy Izrael był nękany przez Filistynów, lud domagał się od Sa­muela, żeby ustanowił nad nim króla. Wbrew swo­jemu przekonaniu Samuel spełnił ich prośbę i na­maścił Saula na pierwszego króla Izraela.

Tak w końcu nastąpiło utworzenie zjednoczonej monarchii izraelskiej (Saul, Dawid, Salomon). Król Salomon dokonał centralizacji kultu, budując w 967 p.n.e. świątynię jerozolimską, lecz po jego śmierci królestwo rozpadło się na dwa królestwa: Izrael (z siedzibą w Sychem) i Judę (z siedzibą w Jerozolimie). W obu ośrodkach kapłani spisywali teksty religijne i prawne, które stały się trzonem Biblii hebrajskiej i żydowskiego prawa religijnego. Upadek królestw Izraela (722 p.n.e.) oraz Judy (586 p.n.e.) spowodowany był według tradycji licznymi odstępstwami od przykazań Boga Jahwe, a szczególnie obdarzaniem czcią bogów "cudzoziemskich". Upadek królestwa Judy oznaczał zburzenie pierwszej świątyni jerozolimskiej i okres niewoli.

Te dwa królestwa istniały obok siebie przez dwa stulecia, niekiedy w stanie wojny ze sobą, niekiedy w sto­sunkach pokojowych, aż do podboju Królestwa Północnego przez Asyrię, która przyłączyła do siebie jego terytorium. Juda także znalazła się pod władzą Asyrii, ale utrzymała swoją tożsamość polityczną niemal jeszcze przez pół wieku, aż stała się łupem Babilonii.
W długim okresie dominacji asyryjskiej i babi­lońskiej w podbitym narodzie żywe były nadzieje na odzyskanie niepodległości, które były podtrzy­mane także później w społeczności żydowskiej (reszcie królestwa Judy), walczącej o przetrwanie za rządów Persji. Owe nadzieje znalazły wyraz w prorockich księgach Biblii hebrajskiej. Ponadto nadzieja ta nie ograniczała się tylko do odrodzenia Judy, ale dotyczyła całego zjednoczonego Izraela w jego granicach ze „złotego wieku" Dawida i Sa­lomona.

Tak więc pisarze biblijni używają nazwy „Izrael" w różnych znaczeniach. Może ona oznaczać pat­riarchę Jakuba (1 Mojż. 35,21-22; 43,6-11), dwanaście plemion (od 2 Księgi Mojżeszowej do Księgi Sędziów nazywane „dziećmi Izraela"), Królestwo Północne po podziale zjednoczonej monarchii (1 Kronik 14,19; 15; 25;  2 Kronik 17,21-23), albo naród odrodzony w przyszłości (Ks. Am. 9,13-15; Ks. Sof.  3,14-20).

Udostępnij na FB

Słowo Boże na dziś dla Ciebie

Nabożeństwa w Zborze Betezda

Nabożeństwo główne
niedziela godz. 10.00
mapka2
Aula Centrum Kształcenia Sportowego
ul. Rydla 49, Szczecin

Spotkanie w Małżeństwie

obraczki

Czy słyszałeś o

4prawa

Licznik odwiedzin naszej strony

mod_vvisit_counterDziś25
mod_vvisit_counterTen tydzień541
mod_vvisit_counterTen miesiąc7159
mod_vvisit_counterWszystkie943766
Teraz: 28 gosci online
Twój IP: 54.145.51.250